Choroba uchyłkowa jelita grubego – etiopatogeneza i współczesne podejście diagnostyczno-terapeutyczne w kontekście roli błonnika rozpuszczalnego

NOWOCZESNE TERAPIE I FARMAKOTERAPIA

Choroba uchyłkowa jelita grubego stanowi powszechne schorzenie przewodu pokarmowego o złożonej, wieloczynnikowej etiopatogenezie, obejmującej interakcje pomiędzy czynnikami środowiskowymi, dietetycznymi, genetycznymi, zapalnymi oraz mikrobiotą jelitową. Kluczową rolę w rozwoju choroby przypisuje się niedostatecznej podaży błonnika pokarmowego, sprzyjającej powstawaniu uchyłków. Chociaż uchyłkowatość najczęściej przebiega bezobjawowo, u części pacjentów rozwija się objawowa postać choroby oraz powikłania. Coraz więcej danych wskazuje na znaczenie dysbiozy jelitowej, przewlekłego stanu zapalnego o niskim nasileniu oraz zaburzeń osi jelitowo-nerwowej w patogenezie choroby. Wysokie spożycie błonnika, zwłaszcza rozpuszczalnego, wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka rozwoju choroby i jej powikłań. Obiecujące efekty wykazuje częściowo hydrolizowana guma guar zawierająca galaktomannany.

Ta część serwisu dostępna jest
tylko dla prenumeratorów.

Zaloguj się, aby uzyskać dostęp do materiałów.

Nie masz jeszcze dostępu?

Wybierz prenumeratę i zyskaj dostęp do pełnej
zawartości serwisu.

Przypisy